EFT-Artikel 1

Chronische pijn in arm na ernstig motorongeval.

Boudewijn, jongeman van 30, kwam bij me in de praktijk op aanraden van zijn vriendin. Hij had een tiental jaar geleden een motorongeval had en had sindsdien met momenten nog hevige pijnen in zijn linkerarm. Deze arm was trouwens ook verlamd door het scheuren van een zenuw door het ongeval.

Deze pijnen konden hem zodanig parten spelen dat hij er prikkelbaar bij liep. Het was door die humeurige buien dat zijn vriendin hem aanraadde om hulp te zoeken en dat bracht hem bij ons want zij had ons EFT-boek gelezen.

Eerste EFT-sessie

Bij de eerste sessie en na de intake, hebben we vooral op de aanwezige pijn gewerkt. Hij gaf een 4 (0 is geen pijn - 10 veel pijn) aan in zijn pijnbeleving van het moment. Hij vertelde me ook dat hij vrijwel geen dag zonder pijn was. Hij droeg zelfs morfinepleisters om de pijn onder controle te houden. En toch voelde hij nog een 4 pijn. Alle pijngevoelens werden opgespoord en getikt. Dat bracht ons na een halfuurtje op een 0,5. Voor hem was dit de eerste maal dat de pijn zo snel verdwenen was zonder medicatie. Na deze verbetering vroeg ik hem of hij zich nog iets kon herinneren van het ongeluk. Hij herinnerde zich er helemaal niks van, hij was tot bewustzijn gekomen in het ziekenhuis. Als ik naar details vroeg, wuifde hij ze enigszins weg alsof dat ze onbelangrijk waren. Na nog wat speurwerk en getik over de pijn in de arm sloten we de sessie af.

Tweede EFT-Sessie

Na veertien dagen zag ik hem terug. Ik vroeg hem naar zijn status. Hij vertelde me dat hij een tweetal dagen echt goed is geweest, geen of nauwelijks pijn. Daarna is de pijn geleidelijk aan teruggekomen. Hij werkt soms in de tuin en als hij zichzelf overbelast krijgt hij meer pijn. Is het door de vermoeidheid? Hij wist het niet, maar het knaagt wel aan zijn gemoedstoestand. Hij had er geen vat op en dat frustreerde hem. Ik vroeg hem of hij die frustratie voelde. Hij wees naar de regio van de maag. Hij omschreef het als iets dat samenkneep. EFT werd toegepast tot dit gevoel rustig werd. Verder werd ook onzekerheid getikt. Nog een aantal andere emoties werden met EFT aangepakt. Dit alles bracht wat rust en ook minder pijn in de arm. Tijd vliegt en we sloten de sessie af.

Derde EFT-Sessie

Een tweetal weken gingen voorbij na de tweede sessie. Hij bracht verslag uit en liet me weten dat er niet echt veel verschil te bespeuren was. Het was wel beter maar had toch nog steeds bij momenten hevige pijnen in zijn linkerarm. Dus de thema’s die we de vorige keer aangepakt hadden bleken weinig opgebracht te hebben.

Terug naar het ongeluk

Gedreven door mijn nieuws- en leergierigheid begon ik weer te vragen en te zoeken. Opnieuw vroeg ik hem naar het ongeluk. Dit was toch een dramatisch Life Changing Event voor hem? Ik vroeg naar details. Zoals hij in de eerste sessie aangaf wist hij helemaal niks meer van het gebeuren zelf. “Wat gebeurde er dan na je ontwaken?”: probeerde ik. “Alleen mijn moeder was aanwezig”, gaf hij te kennen. Zij vertelde hem wat er gebeurd was, tot vier keer toe, tot het bij Boudewijn doordrong. Van haar kreeg hij ook de boodschap dat zijn linkerarm erg gekwetst, verlamd was. Zijn eerste gedacht was: “dat komt allemaal wat goed, een beetje revalideren, en terug vooruit”. Een paar dagen later, legde hij verder uit, kwam de dokter langs. “Wat had die te vertellen”, vroeg ik hem zacht. Hij stopte even, alsof hij leek na te denken. Tranen verschenen plots in zijn ogen. Boudewijn begon te huilen. Ik begon onmiddellijk te tikken. De dokter bracht hem het nieuws dat zijn linkerarm verlamd zou blijven. Plotseling viel zijn beeld van de toekomst toen in duigen. Door hem ermee opnieuw te confronteren ontdekte we dat er zich onmiddellijk een weerstand opwierp: “Ik zal het tegendeel bewijzen”. Dit nieuws wilde hij niet horen en hij verzette zich ertegen. Dit was het emotionele moment, het ‘freeze’ moment. Al tien jaar lang verzet hij zich onbewust om de diagnose te aanvaarden. Dit moment hebben we uitgebreid met EFT en Matrix Reimprinting aangepakt. Hij voelde de pijn zo wegzakken. Alsof er iets werd losgelaten.

Eindelijk.

Na de EFT-sessie bleven we nog wat nababbelen. Hij stond versteld dat dit nog altijd een rol speelde in zijn leven. Hij dacht dat hij daar al lang overheen was. Hij voelde zich ‘eindelijk’ helemaal bevrijd.

Vierde EFT-sessie.

Niks dan lof voor EFT bij de vierde sessie. Geen pijn meer gevoeld sinds die sessie. Werken in de tuin, deed de pij nog wel terugkomen, maar door een uurtje rusten deed de pijn weer verdwijnen. In deze sessie hebben we nog wat verder gewerkt aan andere thema’s, zoals onzekerheid en zelfvertrouwen.